Virginia Woolf

Ama kadinlar icin diye düsündüm, bos raflara bakarak, bu güclükler cok daha fazla ürkütücüydü. Bir kere, aile gercekten varlikli degilse, ya da soylu degilse birakin sakin bir odayi ya da ses gecirmez bir odayi, kendine ait bir odasi olmasi bile söz konusu degildi kadinin, on dokuzuncu yüzyilin basina kadar durum buydu. Evlenecegi erkege verilen para, ki kizin babasinin iyi niyetine bagliydi bu, sadece üstüne basina yeterdi kizin, hepsi de yoksul erkekler olan Keats, Tennyson ya da Carlylei avutan seylerden bile yoksundu kiz, bir gezintiden, Fransaya kisa bir yolculuktan, ne kadar perisan olsa da kendisini ailesinin taleplerinden ve baskilarindan koruyan ayri bir evden. Bu tür maddi zorluklar cok ürkütücüydü; ama maddi olmayanlar cok daha kötüydü. Keats ve Flaubert ve diger üstün yetenekli adamlar dünyanin kendilerine kayitsiz kalmasina güc dayaniyorlardi, ama kadinlara baktigimizda bu kayitsizligin yerini düsmanlik aliyordu. Dünya kadina, erkeklere dedigi gibi Istersen yaz, umurumda degil, demiyordu. Dünya kaba kaba gülerek, Yazmak mi diyordu. Yazman ne ise yariyor Virginia Woolfun sesi, aradan neredeyse yüz yil gecmesine ragmen, Kendine Ait Bir Odadaki söylemiyle, düsünceleriyle, gücünü ve etkisini yitirmeden günümüze ulasiyor.