Mit ve Mitya

Antik Yunan filozoflari icin mit mitostu, logostan ayriydi. Mitostan sezgisel, kozmogonik anlatilar cikarken, logostan akla uygun tartismalar cikmistir. Eski Hindu kahinleri icin mit mitya idi, sattan ayriydi; sembolik hakikatin ta kendisiydi. Cünkü nihayetsiz mitlerde yatiyordu ebed ve ezel gercek. Brahma ile Saraswatinin cemberi... Visnu ile Laksminin karesi... Siva ile Saktinin noktasi... Hindular icin var olan her sey kutsal, tüm mevcudiyet tanrisallikla dolu, dolayisiyla her sey ibadet edilmeye degerdir. Cünkü Tanridir her yerde görünen. Vedalarda anlatilan tanrilar yeryüzünde yasardi. Yerde duran ates, Agni vardi. Yer ile gök arasinda uzanan yel, Vayu vardi. Göklerde hüküm süren, simsekleriyle muson bulutlarina yagmur getiren Indra vardi. Sonra günes Surya, ay Candra, yedi göksel cisim Graha... ve Devalar, Risiler, Asuralar, Nagalar, Yaksalar... ve Tanrinin üc ana tezahürü vardi Brahma olarak yaratir, Visnu olarak devamini saglar, Siva olarak yok eder. Tüm bunlar Tanrinin yaratma, dönüstürme gücünün insani düzlemde beliren tezahürleridir. Varligin en dis katmanindan derinliklerine dogru, gercegi, cevabi arayan kimse, hayat nefesini ruhun soluguna baglayan yolu kat ettiginde baslangictaki temel olayin zamandasi haline gelecek; dünya ve kainatin kendisi simdi ve her zaman onun icin saydamlasacaktir. Aziz okuyucu, iste bu yüzden mitmitosmityanin sifresini bilmek degil, belki icine girmek ve onu temasa etmek gerekir.