Ehli Sünnet Kelaminda Tevekkül

Islamin müminlere en müstesna armaganlarindan, kul ile Allah arasindaki en saglam köprülerden, insani rabbine yaklastiran en güzel tavirlardan, kisiye acziyetini anladigi nispette Mevlasinin kudretini idrakine vardiran en ögretici sifatlardan, baskasindan istigna eli cektikce Hakkin destegini yani basinda hissettiren en güclü dayanaklardan, güzelligine ulasildikca sevki daha üste tasiyan en hos hallerden, parmaklarindan icildikce susuzlugu artiran en latif kaynaklardan, yasanmadigi anlatilmasi en zor ahlaki erdemlerden biri olan tevekkül; müminlerin temel sifatlari arasinda yer almasi gerekirken, maalesef kiymeti yeterince takdir edilememis, hatta kimi zaman insani asagi ceken bir vasif seklinde telakki olunmus ve gözden düsürülmesi iktiza eden bir haslet konumuna getirilmistir. Özellikle gec dönemlerde olusan ilgili anlayisin kendine göre belki hakli gerekceleri varsa da Ehl-i sünnet kelamcilarinin cizdigi tevekkül tablosunda yergiyi gerektirecek hicbir sey yoktur. Bu anlayista tevekkül, hayati insanlara zorlastiracak bir yapiya büründürmemekte, sadece müminlerin Allahi ve Onun irade ile kudretinin etkinligini asla yahut mümkün mertebe kalplerinden cikarmamalarini araci kilmaktadir. Kulun kendisini dünyaya fazlasiyla kaptirabilecegi, benligini ve ubudiyetini unutabilecegi, etrafini kusatan sebeplere gereginden fazla anlam yükleyebilecegi, insanlara gercek müessir gibi bakabilecegi, davranislariyla Rabbine ait makamlari baskasina izafe edebilecegi, sonucu Onun gayrindan bilebilecegi, eylem ve tercihlerinin ilahi irade ve kudretin alanindan cikmis gibi bulundugu gafletine düsebilecegi, kendinden bir güc ve kudret tasarlayabilecegi, basariyi nefsine atfetme yanlisina kapilabilecegi bir atmosferde ona, bunlarin hicbirinin dogru olmayacagini fisildamakta, yeri geldiginde ise bu hakikatleri haykirmaktadir. Iste Ehl-i sünnet kelaminda tevekkül, mümine bütün bu güzellikleri kazandiracak bir nitelik olarak sunulmakta ve insanlari ona davet olunmaktadir.