M.K. Adli Cocugun Tehcir Anilari

9 yasinda tehcire ugrayan Adanali Ermeni Manuel Kirkyasaryan, tüyler ürperten yasam öyküsünü anlatiyor. Iki gün icinde annesini de babasini da kaybedisini, etrafindaki herkesin öldürülüsünü, bir tür esir pazarinda satilisini, evlatlik gittigi evlerden kaca kaca, on yil dolana dolana sonunda hayatta kalan akrabalarini bulusunu... Halep; uzun yillar Kibris; Avustralya... Ben dokuzumda ölecegidim. Bu hayat bana Allahin lütfudur demis Kirkyasaryan cocuklarina, 91 yillik ömrünün son demlerinde. En iyi kullandigi dil hep Türkce olmus. Tehcir anilarini onlarca yil sonra teybe okurken bile ismini vermekten ürken, Benim ismim M.K. diye söze baslayan Manuel Ustanin anlattiklari insani ürpertiyor. Ama sadece korkunc olaylarin ürpertisi degil bu. Manuel Ustanin yasadigi büyük acilari kinle degil, bu anilari yayina hazirlayan Baskin Oranin dedigi gibi affetmeye hazir, sevmeye hazir bir dille anlatmasi, baska bir türlü sarsiyor insani.. Fecaatin ortasinda, iyiligin kücük alametlerine, hayatin gücüne tutunmaya calisan bu dil, muhtemelen Manuel Ustanin gecmisin kabusuyla basetmek icin buldugu bir yordam. Öyle de olsa; hayatin ve insaniyetin gücü önünde saygiyla ürpermekten alikoymuyor okuru.