Türkiyenin Ciplak Tarihi

Sanirim ben kendi icimde kuvvetleri ayirmiyorum. Yasamaya da, yürütmeye de, yargiya da güvenmiyorum. Kendimi bildim bileli de güvenmedim. Devlet her zaman zorunluluklarim olmasa asla iliskiye girmek istemeyecegim bir sey oldu bu ülkede. Güya benim icin oldugunu söyleyen ama beni her zaman kullanan, yaralayan, sindiren, ezen bir sey oldu devlet. Asla yetiskin-yetiskin bir iliski kurmayan; her zaman sevimsiz bir ebeveyn tarzinda cocuga parmak sallar gibi davranan bir seydi devlet. Benim icin degil, bana karsi ve bana ragmen bir seydi her zaman devlet. Polis, güvenmekten cok korktugum bir seydi. Bildigim hicbir sucum olmamasina ragmen. Bana ödemesi gereken bir sey oldugunda, cani istediginde ödeyen veya ödemeyen; benim ödemem gerekenleri cezasiyla alan bir seydi devlet. Devlet bir insan olsa sever miydiniz Ben sevemedim. Saygim ise hakeden birine gösterdigim candan bir saygi olmaktan cok korkuyla ilintiliydi. Sindirilmis, korkutulmus, güvensiz birinden baska bir sey olma sansi tanimayan bencil, narsisist bir baba gibiydi hep. Ben bir birey veya vatandas degildim. Hep olasi bir saniktim. Hicbirimizin kendi destanimizi yazmamiza izin yoktu. Yazilmis ve ezberletilmis destanlari tekrarlayabilirdik. Bir yetiskin olmamiz, kahraman olmamiz demek suclanmak demekti. Yatak odami bile gözetledi, asklarima bile müdahale etti. Sanatimi ezdi, bilimimi paraladi. Onunla konusamaz, ona icimi acamaz, onunla dertlesemezdim. Mecburen sakladim. Bazen korkan bir cocuk gibi yalan söyledim. Inanclarima, inanmayislarima karisti. Beni kendisi tarif etti. Dilime, dinime, irkima, tarihime müdahale etti. Önce terörize etti sonra terörist dedi. Camime, kiliseme, cemevime, dergahima, Allahima, Allahsizligima müdahale etti. Köyümün hatta cocugumun ismine karisti. Degistirdi. Sürdü, kovdu. Bombaladi, gaz sikti. Kolumu, bacagimi kopardi. Örtünsem ac dedi, acarsam ört dedi. Bana tahammül ettiginiz icin tesekkür ederim. - Cem Mumcu