Peyami

Babasini henüz kundakta bir bebekken kaybeden ve hayati boyunca fakirlikle, hastaliklarla bogusan Peyami Safanin kalemi, dostlarindan birinin ifadesiyle kazanc tarlasinda bir saban gibi islemeye mecburdu, aksi takdirde ac kalirdi. Ancak onun bu durumdan pek sikayetci oldugu söylenemez; cünkü azmini, basarili olma hirsini hastaliklarina ve fakirligine borclu oldugunu düsünürdü. Bir yazisinda, kendi tecrübesinden hareketle, zenginlik, sihhat ve zekanin cok zaman haddinden fazla güven verdigi icin insani afyon gibi uyusturdugunu, tembellige, ihmallere ve gevseklige sevk ettigini; fakirlik ve hastaligin ise, onlara hemen teslim olunmazsa, iradeyi kirbaclayip uyuklayan enerjileri uyandirdigini söylüyor, basarili olmus cocuklardan örnekler veriyordu. Bütün acilarini, öfkelerini, isyanlarini basariya dönüstürmeyi bilen Peyami Safanin hayat hikayesi belki de romanlarindan daha heyecan vericidir ve bu kitapta bu hikaye anlatilmaktadir.